Wyprawa do słowackiego Morskiego Oka


Sobota

Przywitała nas deszczem i chłodnym mglistym porankiem. Gospodarz schroniska częstuje nas gorącą kawą i odradza nam kontynuowanie wyprawy w taką pogodę. Ostrzega nas, że mamy do przejechania wiele kilometrów przez tereny nie zamieszkałe od czasów wojny. Mimo nasilającego się deszczu ruszamy w kierunku przełęczy  drogą po której płyną strumienie wody. Docieramy do przełęczy, która wita nas słońcem zaglądającym zza chmur. W dobrym humorze przekraczamy granicę. Czeka nas teraz 5 km zjazdu  krętą kamienistą drogą do wysiedlonej miejscowości Ruskie. Mijamy dziwne szałasy po obu stronach drogi, przy których koczują grupy ludzi paląc ogniska, śpiewając pieśni. Jedna z takich grup zachodzi nam drogę zapraszając do swojego ogniska. Okazuje się, że są to byli mieszkańcy tych terenów, wysiedleni przymusowo w okresie powojennym. Jednak wiedzieni wspomnieniami i tęsknotą wracają w te strony na doroczny zjazd mieszkańców Ruskiego. Sami o sobie  mówią, że " my nie jesteśmy  Słowakami czy Ukraińcami, my jesteśmy Ruskie". Mieszkańcy długo i szczerze zachęcają nas abyśmy zatrzymali się na czas zlotu, którego inauguracja ma nastąpić w dniu następnym. My jednak ruszamy w dalszą drogę, która biegnie wzdłuż sztucznego jeziora, malowniczo położonego między zalesionymi wzgórzami. Po dwóch godzinach docieramy do Sniny, skręcamy w lewo i pokonujemy stromy podjazd, prowadzący do Snińskich Rybnik. Odnajdujemy tutaj kompleks basenów wybudowanych na skraju lasu, w którym między drzewami rozlokowano campingi i domki letniskowe. Rozbijamy namioty i po odpoczynku nad basenami ruszamy na zwiedzanie okolicy. Rozchodzą się stąd szlaki turystyczne prowadzące nad słowackie Morskie Oko. Przez Snińskie Rybniki biegnie szlak rowerowy prowadzący do przejścia granicznego na Ukrainę. Nasze plany na popołudnie

to dotarcie nad Morskie Oko. Ruszamy drogą asfaltową prowadzącą ciągle pod górę. Kiedy do celu wyprawy pozostaje już nieduży odcinek drogi, następuje gwałtowne załamanie pogody. Spada na nas gwałtowna górska ulewa, próbujemy jeszcze kontynuować jazdę nie zrażając się strumieniami wody spływającymi nam po plecach. Dalsza część szlaku wiedzie leśną drogą, która stała się nieprzejezdna. Zawracamy do obozu. Wieczór spędzamy przy wspólnym ognisku z grupą Słowaków, którzy rozbili namioty obok nas.

Niedziela

Budzimy się w kałużach wody. W nocy przeszły kolejne ulewy nad polem namiotowym. Dzień zapowiada się deszczowy, więc postanawiamy udać się w drogę powrotną. Tym razem trasa wiedzie przez Sninę i Osadne, z którego prowadzi niebieski szlak turystyczny zmierzający do granicy z Polską. Po minięciu Osadnego w strugach deszczu skręcamy w las i podążamy wzdłuż szlaku, który wąską leśną drogą prowadzi ciągle w górę. Nasze rowery obciążone sakwami grzęzną w błocie.    Z trudem pokonujemy przełęcz prowadzącą do granicy, słysząc w oddali gwizd odjeżdżającej bieszczadzkiej ciuchci. Zmuszeni jesteśmy jechać wzdłuż torów do Cisnej, a z Cisnej już drogą asfaltową prosto do Leska.

Była to nasza pierwsza rowerowa wyprawa poza granice kraju. Trudne warunki pogodowe były  świetnym sprawdzianem dla naszego sprzętu i naszej wytrzymałości, nie zniechęciły nas jednak do dalszych wypraw. Zdobyte doświadczenia zostały wykorzystane w kolejnej wyprawie prowadzącej do węgierskiego Tokaju.